معرفی کامل پردازنده های 64 بیتی

نوشته شده توسط مدیریت سایت. منتشر شده در سخت افزارچی

بررسی پردازشگرهای 64 بیتی | شرکت پیشرو آساک

پردازنده های 64 بیتی از سال 2003 میلادی با پردازنده های Athlon64 با ما بوده اند و امروزه اغلب کامپیوترها مجهز به پردازنده های 64 بیتی هستند. بسیاری از مردم از قدرت واقعی پردازنده های 64 بیتی خبر ندارند، چرا که از سیستم عامل و برنامه 32 بیتی استفاده می کنند. سوال خیلی از کاربران این است که در دنیای 64 بیتی چه اتفاقی برای برنامه های 32 بیتی خواهد افتاد؟ آیا باید همه آن ها را دفن کرد و از ابتدا شروع کرد؟

در این مقاله می خواهیم پاسخی قانع کننده به این سوال بدهیم تا همگی آماده ترک فناوری دهه 1980 شده و به دنیای پردازش 64 بیتی وارد شویم.

 

توضیح چند اصطلاح پایه ای

ابتدا درباره اندازه رجیستر، گذرگاه داده (Data Base) و گذرگاه آدرس (Address Bus) توضیح مختصری ارایه می دهیم.

رجیسترها نوعی حافظه سریع هستند که درون پردازنده قرار دارند و توسط واحد ریاضی و منطق (ALU) برای انجام پردازش های ریاضی و منطقی مورد استفاده قرار می گیرند. فرض کنید دو مقدار را در جاهای مختلفی از حافظه اصلی کامپیوتر دارید و برنامه ای دارید که قرار است این دو مقدار را با هم جمع کند و نتیجه را در مکان سوم ذخیره کند. این عمل با لود کردن اولین مقدار از حافظه به یک رجیستر در پردازنده و سپس افزودن مقدار دوم از حافظه به مقدار رجیستر مزبور انجام می گیرد. حالا این رجیستر حاصل جمع را در خود نگه می دارد و در نهایت مقدار آن به مکان جدیدی در حافظه منتقل می شود.

بزرگی مقادیری که توسط پردازنده قابل پردازش است، به اندازه این رجیسترها بستگی دارد در جدول 1 محدوده اعداد قابل پردازش با چند رجیستر، مختلف نمایش داده شده است.

باید توجه داشت که این جدول به این معنا نیست که مثلاً با یک دجیستر 4 بینی نمی توان با اعداد کوچکتر از 8 - و یا بزرگ تر از 7+ کار کرد. چرا که محدودیت ذکر شده فقط مربوط به مقادیری است که در یک عملیات واحد (Single Operation) روی آن ها پردازش صورت می گیرد و کامپیوتر می تواند اعداد بزرگتر را در چندین مکان حافظه ذخیره کند و پردازش را روی آن ها با بیش از یک دستورالعمل انجام دهد. البته با استفاده از چندین دستورالعمل باعث کاهش سرعت خواهد شد.

گذرگاه داده یک رابط الکترونیکی است که برای انتقال داده بین پردازنده و حافظه موذرد استفاده قرار می گیرد و پهنای آن هم برابر با تعداد اتصالات موازی بین آن دو است. برای مثال یک گذرگاه داده 8 بیتی دارای 8 خط ارتباطی موازی است که می تواند یک داده 8 بیتی را در هر بار به و یا از پردازده انتقال دهد.

گذرگاه آدرس هم مجموعه ای از سیگنال های الکترونیکی است که پردازنده برای تعریف مکانی از حافظه که باید خوانده شود و یا نوشته شود، از آن ها استفاده می کند. همانگونه که خواهیم دید پهنای داخلی یا منطقی با پهنای خارجی یا فیزیکی متفاوت است. پهنای گذرگاه آدرس، مقدار حافظه ای که توسط پردازنده قابل استفاده است را تعریف می کند. جدول 2 فضای قابل آدرس دهی توسط گذرگاه های آدرس متفاوت را نمایش می دهد.

پیشرفت پردازنده ها

جدول بررسی پردازشگرهای 64 بیتی | شرکت پیشرو آساک

که پردازش از 16 بیتی به 37 بیتی تغییر یافت. برای این که اهمیت ماجرا را بیشتر درک کنید، مروری کوتاه بر تاریخچه پیشرفت پردازنده ها خواهیم داشت.

اولین پردازند تاریخ کامپیوتر، مدل 4004 شرکت اینتل بود که در سال 1971 ارایه شد، پردازنده ای 4 بیتی که این به معنای داشتن رجیسترهای 4 بیتی بود. در واقع معماری این پردازنده چیزی شبیه به یک کوچه بن بست بود که امکان پردازش های سنگین را به آن نمی داد و بنابراین بیشتر در کاربردهایی مثل ماشین حساب و صندوق فروشگاه ها مورد استفاده قرار می گرفت.

اولین پردازنده هایی که راه خود را به کامپیوترهای خانگی باز کردند، پردازنده های 8 بیتی مدل 8080 و 8085 شرکت اینتل، مدل 6800 و 6809 شرکت موتورولا، Z80شرکت زیلاگ و 6502 شرکت ماس تکنولوژی بودند. تمامی این پردازنده ها در دهه 1970 عرضه شدند و در بعضی از کامپیوترهای خانگی مثل Tendy TRS-80، BBC Micro و ZX Spectrum مورد استفاده قرار گرفتند. پردازنده های 8 بیتی همگی دارای رجیسترهای 8 بیتی بودند.

سپس حرکت به سوی پردازنده های 16 بیتی آغاز شد که کارایی بالایی را به ارمغان آورد. پردازنده اینتل مدل 8088 که در سال 1979 عرضه شد، راه را به سوی اولین کامپیوتر شخصی که با تعریف ما از PC سازگاری دارد، باز کرد. انتقال به پردازش 32 بیتی هم با پردازنده 80386 اینتل صورت گرفت و در نتیجه منجر به داشتن رجیسترهای 32 بیتی شد و قدرت محاسباتی بالایی را رقم زد.

در روند توسعه از پردازنده های 4 بیتی به 8 بیتی و 16 بیتی و تا 32 بیتی، رمز جادویی پیشرفت همان افزایش پهنای رجیستر است. چون دو کار اصلی هر پردازنده بارگذاری مقادیر از حافظه به رجیسترها و بازگشت مقادیر پردازش شده در رجیسترها به حافظه است، بنابراین قاعدتاً پهنای گذرگاه داده هم باید به تعداد بیت های رجیسترهای پردازنده باشد اما گاهی این گونه نیست!

پردازنده 4004 اینتل دارای گذرگاه داده 4 بیتی بود، پردازنده های 8 بیتی هم دارای گذرگاه داده 8 بیتی بودند . پردازنده 8086 (اولین پردازنده 16 بیتی اینتل) نیز دارای گذرگاه داده 16 بیتی بود، هر چند پردازنده 16 بیتی 8088 اینتل این قانون را با داشتن گذرگاه داده 8 بیتی نقض کرد! این طراحی به دلیل کاهش تعداد پین های پردازنده بود تا تولیدکنندگان بتوانند از سخت افزار ساده تری در مادربوردهای خود استفاده کنند و در نتیجه قیمت را کاهش دهند، هر چند این عمل یک عقب نشینی چشم گیر بود.

هر گاه که پردازنده، دستوری را برای دسترسی به یک مقدار 16 بیتی از حافظه صادر می کرد، در پشت صحنه دو مقدار 8 بیتی منتقل می شد. این امر باعث افت راندمان به خصوص در برنامه های وابسته به حافظه می شد. همین روش در پردازنده 32 بیتی 80386 نیز به کار گرفته شد. این پردازنده دارای دو نسخه DX و SX بود. نوع DX دارای گذرگاه داده 32 بیتی بود و نسخه SX گذرگاه داده 16 بیتی داشت. بهد از این رده پردازنده 80486 ارایه شد که رجیسترها و گذرگاه داده آن 32 بیتی بودند. در پنتیوم، گذرگاه داده به 64 بیت توسعه پیدا کرد و از رجیسترهای 64 بیتی استفاده شد و افزایش قابل توجهی در پهنای باند حافظه بوجود آمد.

گذرگاه آدرس:

بر خلاف مطالب ذکر شده در مورد ارتباط پهنای گذرگاه داده با رجیستر، ارتباط خاصی بین پهنای گذرگاه آدرس با رجیستر وجود ندارد، مگر این که طراحی ساده تری برای پردازنده در نظر گرفته شده باشد. با ظهور هر نسل جدید پردازنده، گذرگاه های آدرس پهن تر شده اند. تا اجازه دسترسی به حافظه های بزرگ تری را فراهم کنند، اما پهنای آن ها معمولا با پهنای رجیسترها متفاوت است. برای مثال یک پردازنده 4 بیتی با گذرگاه آدرس 4 بیتی فقط امکان دسترسی به 16 بایت از حافظه را دارد و با یک گذرگاه آدرس 8 بیتی امکان دسترسی به 256 بایت میسر می شود که حتی در همان دهه 1980 هم مقدار ناچیزی به شمار می رفت. به همین دلیل اغلب پردازنده های 8 بیتی دارای گذرگاه آدرس 16 بیتی بودند تا بتوانند به 64 کیلوبایت از حافظه دسترسی داشته باشند.

پردازنده های 16 بیتی 8088 و 80286 به ترتیب دارای گذرگاه آدرس 20 و 24 یتی بودند تا به ترتیب توانایی دسترسی به 1 مگابایت حافظه را پیدا کنند.

در پردازنده های گوناگون 32 بیتی بعدی هم به تدریج پهنای گذرگاه آدرس افزایش یافت و از 24 بیت در 80386 بیت در 80386 SX به 36 بیت در Pentium4 رسید که توانایی دسترسی به 64 گیگابایت حافظه را فراهم می کرد.

پردازنده های 32 بیتی با گذرگاه آدرس 36 بیتی با یک مشکل تاریخی دست به گریبان هستند! در واقع گذرگاه آدرس داخلی پردازنده فقط 32 بیت پهنا دارد و گذرگاه آدرس خارجی پردازنده 36 بیتی است و برای استفاده از 64 گیگابایت فضای قابل آدرس دهی حافظه هم نیاز به 36 بیت است. ظاهراً تا این جا مشکلی نیست، اما مشکل از آن جا شروع می شود که همان آدرس 32 بیتی روی گذرگاه 36 بیتی قرار می گیرد و در نتیجه از 4 بیت اضافه آن استفاده نمی شود. بنابراین با استفاده از ویژگی Page Address Extension که توسط سیستم عامل پیاده سازی می شود، امکان تبدیل آدرس های 32 بیتی به 36 بیتی میسر شده و در نتیجه امکان استفاده از 64 گیگا بایت حافظه نیز فراهم می شود. بدون PAE پردازنده های 32 بیتی فقط 4 گیگابایت از حافظه را می توانند آدرس دهی کنند و این همان چیزی است که اغلب ما با آن مواجه شده ایم.

تعریف 64 بیتی

تا پیش از ظهور پردازنده های 64 بیتی، تنها چیزی که درمورد آن ها می شد گفت این بود که تعداد بیت های رجیسترهای آن ها 64 بیت است. طبق این قانون پردازنده های 64 بیتی با رجیستر های 64 بیتی باید قادر به پردازش داده های 64 بیتی در یک دستورالعمل تکی باشند. اما ظاهراً پردازنده های 64 بیتی را به گونه ای دیگر هم توصیف می کنند!

افراد ظاهراً متخصص اغلب می گویند که تنها تفاوت پردازنده های 32 بیتی و 64 بیتی در این است که پردازنده های 64 بیتی قادرند بیش از 4 گیگابایت از حافظه را آدرس دهی کنند اما آیا عنوان 64 بیتی به چیزی متفاوت از سیستم های 4،8،16 و 32 بیتی که بیش تر درمورد آن ها صحبت شد، اشاره دارد؟

این سوال از آقای "آرون کدی" از گروه محاسبات بصری اینتل در مونیخ بدین صورت پرسیده شد که منظور شرکت اینتل از اینکه می گوید جدیدترین و قوی ترین پردازنده اینتل دارای معماری 64 بیتی است، چیست؟ وی در پاسخ می گوید: «در حوزه پردازنده های دسکتاپ، واؤه 64 بیتی دو معنا دارد: اول این که پردازنده ها دارای فضای آدرس دهی 64 بیتی هستند و دوم این که طول داده های آن ها 64 بیتی است که عموما منظور از داده همان مقادیر صحیح (Integer) است. این بدان معناست که اغلب گذرگاه ها و رجیستر های 64 بیتی هستند. در واقع از نظر مفهومی همه چیز 64 بیتی است».

خیلی مهم است که بتوانیم پیاده سازی های متفاوت را در پردازنده های مختلف از هم تشخیص دهیم. برای مثال پنتیوم های دهه 90 پردازنده های 32 بیتی بودند که گذرگاه داده 64 بیتی داشتند که البته برای برنامه نویسان پنهان بود و آن ها به 32 بیت آن دسترسی داشتند. در پردازنده های 64 بیتی امروزی نیز بیت های گذرگاه آدرس متفاوت هستند.

با توجه به این که فضای قابل آدرس دهی برابر 2 به توان تعداد بیت ها است، بنابراین یک گذرگاه آدرس 64 بیتی می تواند تا 16 اگزابایت را آدرس دهی کند. یک اگزابایت برابر هزار پتابایت (یک میلیون ترابایت یا یک میلیارد گیگابایت) است. امروزه اغلب پردازنده های 64 بیتی اینتل و AMD دارای یک گذرگاه آدرس خارجی 36 بیتی هستند که توانایی آدرس دهی 64 گیگابایت حافظه را دارند. البته در آینده با کاهش قیمت حافظه، تعداد بیت های گذرگاه آدرس خارجی افزایش می یابد و فضای قابل آدرس دهی هم بیشتر خواهد شد.

مزایای 64 بیتی

 انقلاب 64 بیتی به پردازنده ها اجازه کار با مقادیر 64 بیتی به جای 32 بیتی را می دهد و در عین حال امکان آدرس دهی فضای بیشتری از حافظه را فراهم می کند. اما این مزایا در عمل ه تغییری ایجاد می کنند؟ آیا می توان از نرم افزارهای بزرگ تر و پیچیده تری استفاده کرد؟ آیا می توان با داده های بیشتری کار کرد؟ آیا کامپیوترها سریع تر خواهند شد؟ و یا آیا مزایای دیگری را که به ذهن ما نمی رسد، به دنبال خواهد داشت؟ این سوالات از آقای "آرون کدی" پرسیده شد.

در ابتدا از افزایش تعداد بیت های گذرگاه داده از 32 بیت به 64 بیت سوال شد. در واقع حرکت از 8 بیتی به 16 بیتی امکان پردازش داده های صحیح بزرگ تر از عدد 127 را در یک دستورالعمل تکی فراهم کرد. حرکت به 32 بیت هم محدودیت پردازش اعداد صحیح تا عدد 32.767 را شکست. اما باید دید که امکان پردازش اعداد صحیح بزرگ تر از 2.147.483.647 که در پردازنده های 64 بیتی فراهم شده چقدر مفید واقع می شود؟ برخی از برنامه های علمی سطح بالا با اعداد بسیار بزرگ کار می کند، اما بعید است برنامه های معمول با چنین اعدادی سر و کار داشته باشند.

اما حالتی را در نظر بگیرید که محتوای یک رجیستر ، یک عدد نیست بلکه بخشی از یک داده بزرگ تر است. مثلاً یک نرم افزار ضد ویروس در پردازنده 32 بیتی در هر بار 32 بیت از حافظه را بررسی می کند، اما اگر با پردازنده 64 بیتی این کار را انجام دهید، اسکن بسیار سریع تر انجام خواهد شد. در عین حال رجیستر های بزرگ تر امکان پیگیری داده های بیشتری را فراهم می کنند. برای مثال برنامه ای را در نظر بگیرید که می خواهد بیشتر از 2 میلیارد آیتم را بشمرد. وقتی بازی می کنید و یک سطح (level) را لود می کنید، نرم افزار مجبور است آیتم های بسیار زیادی را تشخیص دهد تا بتواند صحنه جدیدی را بسازد. داشتن 64 بیت یعنی این که نرم افزار به راحتی و بدون استفاده از تکنیک های خاص امکان شمارش آن ها را پیدا می کند. مزیت دوم و البته مهم پردازش 64 بیتی امکان دسترسی به حافظه بزرگ تر است. اما چرا احتمالاً یک برنامه به حافظه بزرگ تر از 4 گیگابایت نیاز دارد؟ در ابتدا خیلی مهم است که یک سوء تفاهم بر طرف شود و آن حقیقت در دسترس بودن 4 گیگابایت حافظه برای پردازش 32 بیتی است. حقیقت این است که درایورهای سخت افزاری، به خصوص کارت گرافیکی بخشی از حافظه را اشغال می کنند. سیستم عامل ویندوز و درایورهای آن هم در حافظه مستقر می شوند. بنابراین هیچ برنامه ای امکان استفاده از 4 گیگابایت را نخواهند داشت و معمولاً حداکثر حدود 3 گیگابایت حافظه در دسترس برنامه های کاربردی قرار می گیرد.

بی شک اشتهای سیری ناپذیر نرم افزارها برای بلعیدن حافظه بیشتر واهد شد، چرا که حالا برنامه نویسان به حافظه بزرگی دسترسی دارند و بر اساس آن برنامه نویسی خواهند کرد و البته این یکی از مزایای سیستم های 64 بیتی است. برای مثال یک نرم افزار بخش دی وی دی اگر بتواند کل دی وی دی را در حافظه لود کند (کاری که در سیستم های 32 بیتی به دلیل محدودیت 3 گیگابایتی حافظه امکان آن وجود ندارد) امکان استفاده از تکنیک Memory-mapped IO فراهم می شود که بر اساس آن، نرم افزار به جای دی وی دی فقط به حافظه مراجعه می کند و در نتیجه سرعت دسترسی بسیار بالا رفته و کاربر به راحتی و با سرعت بالا می تواند فیلم را مرور کند. این نرم افزار به زودی عرضه خواهند شد.

از طرف دیگر در طراحی بعضی از نرم افزارها مثل نرم افزارهای رمزنگاری، بازی و چندرسانه ای می توان به گونه ای عمل کرد که استفاده از حافظه بیشتر منجر به اجرای سریع تر آن ها شود.

در پایان لازم است تا مجموع حافظه مورد نیازمان را هم در نظر بگیریم. اگر چندین برنامه در حال اجرا باشند و حتی هیچ کدام از آن ها نیاز به حافظه بزرگ اختصاصی نداشته باشد، باز مجموع حافظه اشغال شده باید در نظر گرفته شود. البته ویندوز می تواند با Paging روی دیسک این نقیسه را برطرف کند. به عبارت دیگر، برنامه های غیرفعال در یک فضای موقتی در دیسک بسیار کندتر از حافظه است، اگر همه آن ها در حافظه قرار داشته باشند، جابجایی بین برنامه ها خیلی سریع تر خواهد شد و این امکانی است که سیستم های 64 بیتی فراهم می کنند.

تمهیدات عملی

واقعیت این است که بدون این که از شما پرسیده شود آیا تمایل دارد از پردازنده های 64 بیتی استفاده کنید یا نه، به طور خودکار به دنیای 64 بیتی وارد می شوید، چرا که امروزه اکثر پردازنده ها از معماری 64 بیتی استفاده می کنند. البته این به معنای پایان همه محدودیت ها نیست، بلکه به معنای ظهور نیازهای جدید خواهد بود. ما دیدیم که حتی بدون استفاده از حافظه بزرگ تر مزایای زیادی از پردازش 64 بیتی نصیب کاربران خواهد شد.

البته بسیاری از مزایای سیستم های 64 بیتی برای بسیاری از کاربران محسوس نیست، چرا که برای دسترسی به فضای قابل آدرس دهی بیشتر نیاز به حافظه بزرگ تر نیز هست، یعنی چیزی که خیلی از کاربران فاقد آن هستند. بسیاری از کاربران با داشتن پردازنده ها و سیستم عامل های 64 بیتی از حافظه زیر 4 گیگابایت استفاده می کنند که این به معنای عدم استفاده از یکی از مهم ترین مزایای سیستم های 64 بیتی است. استفاده از 8 گیگابایت حافظه، شروع خوبی برای حس پردازش 64 بیتی خواهد بود. البته توجه داشته باشید اگر فعلا پول کافی برای خرید 8 گیگابایت حافظه ندارید، حداقل مادربوردی بخرید که حافظه بزرگی را پشتیبانی کند تا بعدها امکان ارتقا وجود داشته باشد. متاسفانه هنوز مادربوردهای 64 بیتی ارزان قیمتی وجود دارند که حداکثر 4 گیگابایت حافظه را پشتیبانی می کنند!

در زمینه نرم افزار، اولین نیاز کاربران استفاده از نسخه 64 بیتی ویندوز است.

ویندوزهای زیر دارای نسخه 64 بیتی هستند:

  • Windows XP Professional
  • Windows Vista Home Premium
  • Windows Vista Business
  • Windows Vista Enterprise
  • Windows Vista Ultimate
  • Windows 7 Home Premium
  • Windows 7 Professional
  • Windows 7 Enterprise
  • Windows 7 Ultimate

توجه داشته باشید که نسخه Windows 7 Home Basic دارای نسخه 64 بیتی نیست.

علاوه بر ویندوز 64 بیتی نیاز به درایورهای 64 بیتی هم برای قطعات سخت افزاری سیستم دارید (حتی اگر از برنامه های 32 بیتی استفاده کنید). البته اگر سیستم 64 بیتی همچنان از برنامه های 32 بیتی استفاده کنید، از بسیاری از مزایای سخت افزاری بی نصیب خواهید ماند.

اگر از پردازنده 64 بیتی، حافظه کافی، ویندوز 64 بیتی و درایورهای 64 بیتی استفاده کنید، راندمان بالاتری را نسبت به سیستم معادل 32 بیتی آن تجربه خواهید کرد. برای مثال همانطور که توضیح داده شد، در یک سیستم 64 بیتی با برخورداری از حافظه بزرگ تر از 4 گیگابایت از Paging کمتر استفاده شده و در نتیجه جابجایی بین برنامه ها به سرعت انجام می شود و البته این ویژگی به 32 بیتی و یا 64 بیتی بودن برنامه ها بستگی ندارد و برای هر دوی آن ها عمل می کند.

مایکروسافت یکی از دلایل مهاجرت به 64 بیتی را استفاده از قابلیت های پیشرفته امنیتی می داند. البته اگر کمی سخت گیرتر باشیم، باید بگوییم که بعد از این که پردازنده های 64 بیتی معرفی شدند این قابلیت ها مطرح شد و سپس مایکروسافت به یاد آن افتاد! اگر می خواهید از قدرت افزوده سیستم های 64 بیتی استفاده کنید، باید از برنامه های 64 بیتی بهره بگیرید. البته حتی اگر هیچ تضمینی هم برای راندمان بالاتر نباشد (که هست) باز هم برای یکپارچگی بیشتر سیستم بهتر است که از برنامه های 64 بیتی استفاده شود. برای مثال یک بانک اطلاعاتی بزرگ سریع تر اجرا خواهد شد چرا که به جای این که در یک فضای موقتی روی دیسک قرار بگیرید، در حافظه مقیم می شود. برنامه های پردازش صوت و تصویر و برنامه های مرتبط با رمزنگاری هم از این مزیت استفاده می کنند.

حرکت به سوی آینده

پردازش 64 بیتی، نسل پنجم پهنای گذرگاه داده را معرفی کرد. اما جالب است بدانید فاصله بین نسل ها در سال های اخیر افزایش یافته است. فقط یک سال طول کشید اینتل پردازش 8 بیتی را جایگزین 4 بیتی کند و سپس 7 سال بعد 16 بیتی را جایگزین 8 بیتی کرد و پس از آن 6 سال بعد 32 بیتی را جایگزین 16 بیتی کرد. اما 16 سال طول کشید تا پردازش 64 بیتی مطرح شود! حتی پس از این انتظار طولانی باز هم تمایل به 64 بیتی مطرح شود! حتی پس از این انتظار طولانی باز هم تمایل به 64 بیتی کمتر از 16 به 32 بیتی است! از آقای "آرون کدی" پرسیده شد که آیا دوران 128 بیتی نیز نزدیک است؟ پاسخ او قابل پیش بینی بود. وی گفت: ـ«من کاربردی که نیاز به پردازش 128 بیتی داشته باشد را نمیبینیم، اما شاید چنین نیازی روزی به وجود آید.»

دستورات SSE که مخفف عبارت Streaming SIMD Extensions هستند، اولین بار در سال 1999 در پردازنده Pentium III ظاهر شدند. SIMD به معنای پردازش چندین داده طی یک دسورالعمل است. حال در نسخه چهارم (SSF4) امکان ترکیب چندین مقدار کوچک تر (برای مثال 4 تا 32 بیتی یا 2 تا 64 بیتی) و قرار دادن آن ها در یک رجیستر 128 بیتی فراهم شده است. بنابراین با استفاده از یک دستورالعمل 128 بیتی می توان همه آن ها را پردازش کرد. این دستورالعمل های فوق عریض معمولاً در برنامه های پردازش چند رسانه ای و یا بازی های مورد استفاده قرار می گیرند، هر چند در سایر برنامه های متکی بر پردازنده مثل برنامه های متکی بر پردازنده مثل برنامه های مالی و علمی هم قابل استفاده هستند.

کاربرد جدیدتری نیز وجود دارد. AVX یا Advanced Vector Extensions آخرین توسعه مجموعه دستورالعمل های مبتنی بر معماری X86 است. این توسعه منجر به معرفی رجیستر های 256 بیتی شد. این معماری در پردازنده های جدید اینتل با نام مستعار Sandy Bridge که در سال 2001 عرضه خواهند شد، به کار خواهد رفت. همچنین در پردازنده های سری Bulldozer شرکت AMD که در همان سال ارایه خواهند شد نیز از این فناوری استفاده می شود. به دنیای پردازش 256 بیتی خوش آمدید!

منبع: ماهنامه ی تخصصی رایانه خبر

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

تماس با ما

آدرس دفتر مرکزی: تهران، فاز 3 شهر اندیشه، خ ولیعصر (عج)، بازار بوستان، طبقه دوم، واحد 49

شماره تماس: 02124521651

شماره پیامک: 10002165552165

کد پستی: 3168789716